In onze laatste les kinderboeken leren schrijven werd er een tipje van de sluier gelicht wat betreft het scenarioschrijven.
Allereerst overliepen we ons 'huiswerk'. Een verhaaltje dat we mochten schrijven over de persoon die naast ons zat in de les. We kregen beperkte gegevens over hun jeugd ter onzer beschikking.
Vervolgens begon het echte werk en mochten we samen brainstormen om tot een scenario te komen. Dit werd achteraf herhaald in groepjes van 2 of 3.
Het is indrukwekkend wat een verhaal elk groepje tevoorschijn toverde. Het wonder van de fantasie is warempel fenomenaal.
Van kleine indiaantjes met brilletjes die verloren lopen in het bos tot olifanten op een andere planeet. Niet te geloven. En mooi..
Het zich inleven in een kind is echt niet zo gemakkelijk als het lijkt. Je moet met veel dingen rekening houden en bovenal heel zintuiglijk tewerk gaan.
Het was fijn. Dit is voor herhaling vatbaar... op 14/05/2011. De schrijfdag!
maandag 11 april 2011
vrijdag 8 april 2011
dinsdag 5 april 2011
Tussentijdse balans muzische vorming
Tja.. wat kan ik zeggen.
Ondanks het feit dat ik al sinds jaar en dag met fotografie bezig ben en mijn David zoveel meer dan ik doet is de muzische mens in mij dit jaar toch erg gegroeid.
Voor ik aan deze opleiding begon was ik vooral gericht op de dingen die ik zelf kende en mooi vond. Voornamelijk fotografie dus.
Intussen heb ik mijn horizon uitgebreid en werk ik er hard aan om hem nog verder uit te strekken.
Ik kan alleen maar zeggen: bedankt, opleiding, voor deze ogenopener.
Ondanks het feit dat ik al sinds jaar en dag met fotografie bezig ben en mijn David zoveel meer dan ik doet is de muzische mens in mij dit jaar toch erg gegroeid.
Voor ik aan deze opleiding begon was ik vooral gericht op de dingen die ik zelf kende en mooi vond. Voornamelijk fotografie dus.
Intussen heb ik mijn horizon uitgebreid en werk ik er hard aan om hem nog verder uit te strekken.
Ik kan alleen maar zeggen: bedankt, opleiding, voor deze ogenopener.
zondag 3 april 2011
07/04/2011 - 13u45 - DE TOVENAAR VAN OZ - BLINDEVINK - CC De Bogaard (Capucienessenstraat 8 - 3800 Sint-Truiden)
Heel interessant hoe iemand uitsluitend gewapend met een wc, wc-borstel, wc-vuilbakje en ontstopper een heel toneelstuk van kinderen aaneen kan breien. Maar hij deed het. En de kinderen vonden het geweldig. Hun ongebreidelde fantasie zorgde voor de rest.
zaterdag 2 april 2011
Wisper: vertelbrunch 10/04/2011
Op deze vertelbrunch kan iedereen langskomen om te luisteren of te vertellen.
De vertellers, deelnemers en docenten uit de vertelcursussen, verzamelen materiaal om op deze zondagochtend te brengen. De vertellers verzamelen om 9U30 om de verschillende vertellocaties te verdelen en eventueel hun verhaal nog eens door te nemen.
Het publiek is welkom om 10U45 voor de toast met een fris glaasje fruitsap of bubbels. Tussen 11U en 12U mag je op het puntje van je stoel gaan zitten om in verbeelding meegenomen te worden door verschillende verhalen. Vanaf 12U kan iedereen genieten van een eenvoudige maar heerlijke brunchmaaltijd en nakeuvelen over de vertellingen.
Als je komt luisteren, vragen we je wel om op voorhand in te schrijven. De potentiële vertellers mailen naar (Wim@WiSPER.be).
Voor iedereen die zin heeft om te komen luisteren of vertellen.
Dag Datum Van Tot Plaats
Zo 10/04/2011 09:30 13:00 De Bron (Dansatelier)
Praktische info :
gratis voor vertellers (inclusief brunch), € 8,00 voor luisteraars (inclusief brunch en verhalen)
Adres
De Bron
Koetsweg 122
3010 Kessel-Lo
Prijzen
Begeleiding
Wim Oris is acteur, theaterdocent en stafmedewerker theater bij WiSPER. Hij studeerde aan de Studio Herman Teirlinck.
Wat heerlijk wat heerlijk wat heerlijk. De vertellers brachten ons de mooiste verhalen. Feeëriek, fantasierijk, realistisch en humorvol. We zaten op het puntje van onze stoel. Het is de eerste keer dat ik vertellingen ging bijwonen en het zal niet de laatste keer zijn! Bedankt, Wisper. Bedankt, magische vertellers.
Een van de mooie verhalen waar ik iets van terug vond bij het googelen was dat van de Chachatutu en de Phenix. Spijtig genoeg heb ik het niet in het Nederlands teruggevonden maar bon, de meesten onder ons kunnen wel Engels, dus vwala, spijst uw literaire geesten:
The Chachatatutu* and The Phoenix
A Tibetan Story
Chachatatutu is the smallest and the ugliest of all birds while the fairest and the noblest is the phoenix.
A Chachatatutu once laid three eggs in her nest on the grass. But there lived a pika** in a hole next to chachatatutu’s nest. Everyday while chachatatutu was out, the pika ventured into her nest to eat eggs. When two eggs were gone, poor chchatatutu became very upset and went to meet the phoenix to lay an accusation against pika.
“O Phoenix, King of the birds”, said the chachatatutu very sadly, “See how unfortunate I am! A wicked pika has eaten two of the only three eggs I laid. I have lost two of my lovely babies already. So here I am, asking for a ruling…”
But the phoenix could not be bothered with a tiny chachatatutu no larger than a thumb. He said sternly, “Can’t you see how busy I am? Why are you bothering me with such a small issue? The responsibility of looking after the babies belongs to no one but the mother bird. You, yourself would guard your family!”
Watching the phoenix didn’t care for her trouble, chachatatutu became even more anxious and said, “I have come to you because you are the king of all birds! Please don’t consider my problem a mere trifle only because I am small, as you should know that even a trifle, if not taken proper care of, could cause a huge misfortune. If this should happen, do not blame me.”
But the phoenix didn’t hear her any more and started humming.
The chachatatutu thought that the phoenix had not heard her and said again, “Why are you humming? You mark my words. When a disturbance as small as this will cause a disaster, it will be no good blaming me”
Still the phoenix kept humming impatiently without paying any attention to the chachatatutu. Failed, the chachatatutu flew away.
Full of sadness and hatred, the chachatatutu went back to her nest and made a blade of grass into an arrow. Then with her eyes wide open for the greedy pika, she waited on the branch of a nearby tree.
Just as she expected, after a while came the pika for the last egg. Giving the pika no time to react, the chachatatutu furiously stabbed his eyes with the arrow. The pain was excruciating, and all that the pika could do was to squeak and dash round and round.
A lion was taking his nap on the shore at that very moment. Having not a clue about where he was heading, the pika spun and went into the lion’s nostril. The lion woke up with a start and jumped into the sea, never knowing what had got into his nose.
A dragon was swimming leisurely in the water. When he suddenly saw a lion jumping towards him, he took a flight up to the sky, scared if the lion grabbed and ate him. And while flying over the phoenix’s nest, he stumbled upon it and the phoenix’s egg was broken.
The phoenix was furious. He spat at the dragon, “Hey! You are a dragon and I am a phoenix! You live in the water while I live on land. We never poke our noses into each others businesses. You surely know that we phoenixes only lay a single egg a year and have only one baby. Then why would you jump out of your watery dwelling and destroy my nest and egg?”
“I am not the one you should blame, O phoenix!” said the dragon. “I was only swimming in the water when a lion jumped down into it intending to eat me. That is why I took off and, by accident, broke your nest and destroyed your egg. Its entirely the lion’s fault. You should blame him, not me!”
So the phoenix went off to see the lion.
“O wise phoenix”, said the lion, “you must not blame me. I was only sleeping by the shore when a pika dashed right into my nostril. It caused me such pain that I jumped into the water. You see, it is his fault. If you want to blame, go and blame the pika.”
So the phoenix went off to see the pika.
“O noble phoenix”, said the pika respectfully, “it is not my fault either. I was only wandering about the grass when the chachatatutu stabbed my eyes with an arrow. It cause such pain that I, confused, went into the lion’s nostril mistaking it to be a hole. The fault is entirely the chachatatutu’s! Go and ask for yourself if its not true.”
The phoenix had nothing to do but to go and ask chachatatutu.
Chachatatutu solemnly said, “O phoenix, I made you aware. But you did not care because I am small, short feathered, tiny winged, weak, ugly and of no good. You did not pay any attention to my words of caution, as if my distress was only a trifle, and told me that only mothers should look after her child,and not to trouble you. How is it, then, that your sorrow also is not a mere trifle? Why are you blaming others, while you yourself would have guarded you egg properly? When my eggs are eaten by a pika, it is a trifle. But is it not a trifle when your egg is destroyed by the dragon? We chachatatutus lay eggs in grass. I laid three eggs and I had to go out for food every day while you laid you egg on a tree. Is it not much easier for you to look after your egg? Why didn’t you do that? Did I not warn you before that unsettled trifles could cause disasters? Why are you blaming me now?”
The phoenix was very much ashamed and flew away gloomily.
De vertellers, deelnemers en docenten uit de vertelcursussen, verzamelen materiaal om op deze zondagochtend te brengen. De vertellers verzamelen om 9U30 om de verschillende vertellocaties te verdelen en eventueel hun verhaal nog eens door te nemen.
Het publiek is welkom om 10U45 voor de toast met een fris glaasje fruitsap of bubbels. Tussen 11U en 12U mag je op het puntje van je stoel gaan zitten om in verbeelding meegenomen te worden door verschillende verhalen. Vanaf 12U kan iedereen genieten van een eenvoudige maar heerlijke brunchmaaltijd en nakeuvelen over de vertellingen.
Als je komt luisteren, vragen we je wel om op voorhand in te schrijven. De potentiële vertellers mailen naar (Wim@WiSPER.be).
Voor iedereen die zin heeft om te komen luisteren of vertellen.
Dag Datum Van Tot Plaats
Zo 10/04/2011 09:30 13:00 De Bron (Dansatelier)
Praktische info :
gratis voor vertellers (inclusief brunch), € 8,00 voor luisteraars (inclusief brunch en verhalen)
Adres
De Bron
Koetsweg 122
3010 Kessel-Lo
Prijzen
Begeleiding
Wim Oris is acteur, theaterdocent en stafmedewerker theater bij WiSPER. Hij studeerde aan de Studio Herman Teirlinck.
Wat heerlijk wat heerlijk wat heerlijk. De vertellers brachten ons de mooiste verhalen. Feeëriek, fantasierijk, realistisch en humorvol. We zaten op het puntje van onze stoel. Het is de eerste keer dat ik vertellingen ging bijwonen en het zal niet de laatste keer zijn! Bedankt, Wisper. Bedankt, magische vertellers.
Een van de mooie verhalen waar ik iets van terug vond bij het googelen was dat van de Chachatutu en de Phenix. Spijtig genoeg heb ik het niet in het Nederlands teruggevonden maar bon, de meesten onder ons kunnen wel Engels, dus vwala, spijst uw literaire geesten:
The Chachatatutu* and The Phoenix
A Tibetan Story
Chachatatutu is the smallest and the ugliest of all birds while the fairest and the noblest is the phoenix.
A Chachatatutu once laid three eggs in her nest on the grass. But there lived a pika** in a hole next to chachatatutu’s nest. Everyday while chachatatutu was out, the pika ventured into her nest to eat eggs. When two eggs were gone, poor chchatatutu became very upset and went to meet the phoenix to lay an accusation against pika.
“O Phoenix, King of the birds”, said the chachatatutu very sadly, “See how unfortunate I am! A wicked pika has eaten two of the only three eggs I laid. I have lost two of my lovely babies already. So here I am, asking for a ruling…”
But the phoenix could not be bothered with a tiny chachatatutu no larger than a thumb. He said sternly, “Can’t you see how busy I am? Why are you bothering me with such a small issue? The responsibility of looking after the babies belongs to no one but the mother bird. You, yourself would guard your family!”
Watching the phoenix didn’t care for her trouble, chachatatutu became even more anxious and said, “I have come to you because you are the king of all birds! Please don’t consider my problem a mere trifle only because I am small, as you should know that even a trifle, if not taken proper care of, could cause a huge misfortune. If this should happen, do not blame me.”
But the phoenix didn’t hear her any more and started humming.
The chachatatutu thought that the phoenix had not heard her and said again, “Why are you humming? You mark my words. When a disturbance as small as this will cause a disaster, it will be no good blaming me”
Still the phoenix kept humming impatiently without paying any attention to the chachatatutu. Failed, the chachatatutu flew away.
Full of sadness and hatred, the chachatatutu went back to her nest and made a blade of grass into an arrow. Then with her eyes wide open for the greedy pika, she waited on the branch of a nearby tree.
Just as she expected, after a while came the pika for the last egg. Giving the pika no time to react, the chachatatutu furiously stabbed his eyes with the arrow. The pain was excruciating, and all that the pika could do was to squeak and dash round and round.
A lion was taking his nap on the shore at that very moment. Having not a clue about where he was heading, the pika spun and went into the lion’s nostril. The lion woke up with a start and jumped into the sea, never knowing what had got into his nose.
A dragon was swimming leisurely in the water. When he suddenly saw a lion jumping towards him, he took a flight up to the sky, scared if the lion grabbed and ate him. And while flying over the phoenix’s nest, he stumbled upon it and the phoenix’s egg was broken.
The phoenix was furious. He spat at the dragon, “Hey! You are a dragon and I am a phoenix! You live in the water while I live on land. We never poke our noses into each others businesses. You surely know that we phoenixes only lay a single egg a year and have only one baby. Then why would you jump out of your watery dwelling and destroy my nest and egg?”
“I am not the one you should blame, O phoenix!” said the dragon. “I was only swimming in the water when a lion jumped down into it intending to eat me. That is why I took off and, by accident, broke your nest and destroyed your egg. Its entirely the lion’s fault. You should blame him, not me!”
So the phoenix went off to see the lion.
“O wise phoenix”, said the lion, “you must not blame me. I was only sleeping by the shore when a pika dashed right into my nostril. It caused me such pain that I jumped into the water. You see, it is his fault. If you want to blame, go and blame the pika.”
So the phoenix went off to see the pika.
“O noble phoenix”, said the pika respectfully, “it is not my fault either. I was only wandering about the grass when the chachatatutu stabbed my eyes with an arrow. It cause such pain that I, confused, went into the lion’s nostril mistaking it to be a hole. The fault is entirely the chachatatutu’s! Go and ask for yourself if its not true.”
The phoenix had nothing to do but to go and ask chachatatutu.
Chachatatutu solemnly said, “O phoenix, I made you aware. But you did not care because I am small, short feathered, tiny winged, weak, ugly and of no good. You did not pay any attention to my words of caution, as if my distress was only a trifle, and told me that only mothers should look after her child,and not to trouble you. How is it, then, that your sorrow also is not a mere trifle? Why are you blaming others, while you yourself would have guarded you egg properly? When my eggs are eaten by a pika, it is a trifle. But is it not a trifle when your egg is destroyed by the dragon? We chachatatutus lay eggs in grass. I laid three eggs and I had to go out for food every day while you laid you egg on a tree. Is it not much easier for you to look after your egg? Why didn’t you do that? Did I not warn you before that unsettled trifles could cause disasters? Why are you blaming me now?”
The phoenix was very much ashamed and flew away gloomily.
vrijdag 1 april 2011
Het wonder van de fantasie (schrijfworkshop Wisper door Sandrine Lambert)
Mijn tweede les kinderboeken schrijven gegeven door Sandrine Lambert.
Vandaag moesten we 5 beroepen opschrijven. Vervolgens moesten we een eigenschap bedenken, die loodrecht tegenover dat beroep stond. Zoals een slager die geen bloed kan zien of een koorddanser die hoogtevrees heeft. Met deze gegevens mochten we proberen op 10 minuten een verhaaltje of een verhaallijn in elkaar te boksen.
Mijn verhaal ging als volgt:
Vandaag is het zover... De grote race.
Zoals steeds breekt Shorty het zweet uit. Dikke, zware druppels kruipen over zijn slapen naar beneden. Zijn ader bonst op zijn voorhoofd en zijn oren suisen.
Hoe was het toch ooit zover kunnen komen?
Plots wordt hij zachtjes aangepord door Tessa. Hij voelt haar neusharen prikken in zijn oor.
De wedstrijd... natuurlijk.
Angstig kijkt Shorty om zich heen. Hij draait zich om en zet het op een lopen! Zo snel hij kan, maar met een ruk komt hij tot stilstand.
"Shorty, niet alweer!" klinkt de loodzware stem van de ronde man met zijn dikke moustache. "Maak dat je op dat paard zit!".
Tessa kijkt hem aan met haar mooie glanzende kastanjebruine ogen, haar lange wimpers knipperen in het zonlicht. Maar wat Shorty ziet is een reuzegroot monster dat hem elk moment met huid en haar kan verslinden.
NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE, krijst Shorty!
De ronde man met de dikke moustache port hem aan en Shorty wankelt trillend naar Tessa. Hij glijdt wel tien keer van het laddertje dat speciaal voor hem gemaakt werd om Tessa te bestijgen. Shorty valt haast flauw van angst. Hij voelt Tessa's ruwe glimmende haren als naaldjes prikken door zijn broek. En wat heeft ze een woeste blik!
Plots klinkt er een harde knal en alles wordt zwart voor Shorty's ogen. Als hij zijn ogen opent ziet hij een juichende massa en hoort een oorverdovend lawaai.
De ronde man met de dikke moustache hijst hem in één ruk van Tessa's rug en geeft hem zo een dikke knuffel dat hij haast al Shorty's lucht uit zijn longen knijpt.
Jij bent de beste Shorty!
(Mijn gekozen thema was een jockey die bang is van paarden).
Referenties:
Vandaag moesten we 5 beroepen opschrijven. Vervolgens moesten we een eigenschap bedenken, die loodrecht tegenover dat beroep stond. Zoals een slager die geen bloed kan zien of een koorddanser die hoogtevrees heeft. Met deze gegevens mochten we proberen op 10 minuten een verhaaltje of een verhaallijn in elkaar te boksen.
Mijn verhaal ging als volgt:
Vandaag is het zover... De grote race.
Zoals steeds breekt Shorty het zweet uit. Dikke, zware druppels kruipen over zijn slapen naar beneden. Zijn ader bonst op zijn voorhoofd en zijn oren suisen.
Hoe was het toch ooit zover kunnen komen?
Plots wordt hij zachtjes aangepord door Tessa. Hij voelt haar neusharen prikken in zijn oor.
De wedstrijd... natuurlijk.
Angstig kijkt Shorty om zich heen. Hij draait zich om en zet het op een lopen! Zo snel hij kan, maar met een ruk komt hij tot stilstand.
"Shorty, niet alweer!" klinkt de loodzware stem van de ronde man met zijn dikke moustache. "Maak dat je op dat paard zit!".
Tessa kijkt hem aan met haar mooie glanzende kastanjebruine ogen, haar lange wimpers knipperen in het zonlicht. Maar wat Shorty ziet is een reuzegroot monster dat hem elk moment met huid en haar kan verslinden.
NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE, krijst Shorty!
De ronde man met de dikke moustache port hem aan en Shorty wankelt trillend naar Tessa. Hij glijdt wel tien keer van het laddertje dat speciaal voor hem gemaakt werd om Tessa te bestijgen. Shorty valt haast flauw van angst. Hij voelt Tessa's ruwe glimmende haren als naaldjes prikken door zijn broek. En wat heeft ze een woeste blik!
Plots klinkt er een harde knal en alles wordt zwart voor Shorty's ogen. Als hij zijn ogen opent ziet hij een juichende massa en hoort een oorverdovend lawaai.
De ronde man met de dikke moustache hijst hem in één ruk van Tessa's rug en geeft hem zo een dikke knuffel dat hij haast al Shorty's lucht uit zijn longen knijpt.
Jij bent de beste Shorty!
(Mijn gekozen thema was een jockey die bang is van paarden).
Referenties:
donderdag 31 maart 2011
Ashes and Snow ,swimming with the manatee Gregory Colbert
"Ashes and Snow, de l'artiste canadien Gregory Colbert, est une installation d'œuvres photographiques, cinématographiques et d'un récit épistolaire qui voyage dans le Nomadic Museum, une structure temporaire construite spécialement pour l'exposition. Ce travail explore les sensibilités poétiques communes des hommes et des bêtes.En date de juillet 2009, Ashes and Snow a été vue par plus de 10 millions de personnes, devenant ainsi l'exposition d'un artiste vivant la plus visitée de l'histoire de l'art."
Jamie Woon - Night Air (Official Video) HD
Wat een pareltje van digitale technologie, wat een mooie bidsprinkhaanbeelden.
Bedankt voor het delen van deze clip Bibi!
Bedankt voor het delen van deze clip Bibi!
woensdag 30 maart 2011
Alex Vanhee : FACES
FACES - 20 jaar concertfotografie door Alex Vanheecurieus wees Alex Vanhee onlangs fijntjes op zijn twintigste verjaardag als beste concertfotograaf van België (DM). En ja hoor, een fantastische overzichtstentoonstelling is het resultaat.Zowel zijn opzwepende foto's broeierige rockconcerten als zijn serene portretten van inspirerende rockhelden zijn legendarisch!
HASSELT
vrijdag 6 mei
om 20 uur
Muziekodroom
inschrijven voor 4 mei
informatie@curieus.be
www.curieus.be
Recentie Volkskrant:
Alex Vanhee in café van Vooruit en voormalige snoepwinkel naast Vooruit
ALEX VANHEE FASCINEERT MET VISUELE TRIP
Fotografische beelden maken doorgaans geen geluid. De concertopnames gemaakt door de naar Gent uitgeweken West-Vlaamse fotograaf Alex Vanhee proberen het tegendeel te bewijzen. Als toeschouwer voel je de vibraties van de vastgelegde momenten aan den lijve. Als een losgebroken muziekjunk fotografeert Vanhee al twintig jaar de rock-, pop- en dancescene voor en achter de grootste podia van België.
Alex Vanhee is steeds onderweg van concert naar concert. Zijn werk straalt dan ook een vogelvrij on the road-gevoel uit. Intiem, persoonlijk en vlak op de huid. Op een verbluffende manier slaagt hij er in de rauwe energie en authenticiteit van de optredens te vatten. Opgemerkt door de Belgische zusterkrant van de Volkskrant, De Morgen, bereiken zijn snapshots sinds het begin van de jaren ’90 de Vlaamse huiskamers. Langzaam verwierf hij bekendheid en begon ook in het buitenland te publiceren. Vanhee groeide uit tot een hoeksteen in de dagelijkse berichtgeving van de internationale muziekscene in België. Naar aanleiding van zijn 20-jarige carrière wijdt de Belgische sociaal-culturele vereniging Curieus nu in Gent een unieke tentoonstelling aan zijn werk. Er zijn zowel de hard afgedrukte zwart-wit foto’s uit zijn beginperiode als de latere beelden in ‘full colour’. Vanhee weet de poëtische rijkdom van een Leonard Cohen visueel te vertalen. Maar ook het overweldigende geluid met verwoede drums en gitaarriffs van een Keith Richards of PJ Harvey weet hij in beeld te vangen. Steeds weer word je als toeschouwer verrast door het brede spectrum aan emoties dat Vanhee weet te vatten. Het menselijke aspect, de tics en typische houdingen van de muzikanten primeren. Als toeschouwer is het verleidelijk om de fotografische oppervlakte nauwkeurig te scannen. Alsof je - als je maar goed genoeg kijkt - iets van de binnenwereld van de muzikanten zou kunnen ontwaren. Zo is het bijna onmogelijk om naar de ontwapenende blik van Brian Ferry te kijken zonder een onderhuidse bezorgdheid gewaar te worden. Over Vanhee’s schouder volgen we in de expositie ook de Britse indierockband Editors tijdens een tournee in de Oostblok. We zijn getuige van het leven op en achter het podium. We voelen de sensatie die de bandleden doormaken, de vermoeidheid van het vele reizen, de spanning voor een optreden, de uitputting erna. De beelden geven een intrigerend en nooit eerder gezien inzicht. Vanhee’s beelden koesteren de muziekgeschiedenis. De verhalen blijven bestaan. Het verleden kan doorleven.
‘Faces’ tot 1 mei in café van Vooruit en voormalige snoepwinkel naast Vooruit, Sint Pietersnieuwstraat 21, Gent. Open ma-zo van 14-22u, za 14-24u. Later ook nog in Hasselt, Leuven en Antwerpen.
Wat kan ik hier nog aan toevoegen?
Mooie, krachtige, contrastrijke zwart-wit portretten, wederom een super-speech van Stijn Meuris, keigoeie muziek, super locatie en goed gezelschap. Het was absoluut de moeite.
Het enige min-punt was misschien het publiek zelf, dat het blijkbaar toch niet nodig vond om tijdens de speech van Stijn even te stoppen met praten om te luisteren. Kwebbenkontjes, dat waren het.
Hier kunnen jullie nog even de gewéldige speech van Stijn Meuris nalezen.
De popfotograaf.
Inclusief De Mop Over De Slang En Het Konijn.
Het is de laatste tijd een beetje weggeëbd, maar tot voor kort had ik sterk het gevoel dat ik popfotograaf wou worden. Het leek me de gedroomde job. Overal gratis en voor niks binnen, the best seats in the house, en geen gezever met parking zoeken. Af en toe kan je zelfs iets zeggen tegen Anton Corbijn, en wie weet zou die dan af en toe zelfs iets terug zeggen. En de wijven zouden ook plat gaan, want in tegenstelling tot in het gewone banale leven geldt in de popfotografie wel degelijk het adaggio: size does matter! Vandaar dat een beetje popfotograaf minstens met een 200 millimeterlens rondloopt. Zeker weten, popfotograaf zou het worden. Waar kon ik me melden?
Tegenwoordig is die drang een beetje vervlogen. Ik heb ze namelijk bezig gezien: het is een hondenstiel, meneer. Ik ben dan maar op het podium gekropen, en het moet gezegd; vandaaruit is het uitzicht een stuk beter.
Van alle voordelen die ik het beroep vroeger toedichte, bleek eigenlijk enkel het eerste een vorm van waarheid te bevatten. Ze mogen inderdaad overal gratis en voor niks binnen. Soms, heel soms, als het geen concert van Schueremans betreft, krijgen ze zelfs drie drankbonnekes. Heel soms komen ze ’s nachts thuis en vinden ze nog één van die drie drankbonnekes in één van de vele zijzakjes van hun fototassen. Ah fijn, kan ik morgen opnieuw gebruiken, denken ze dan. Dat zijn de jonge enthousiaste beginners, die dat denken. De wat oudere, meer ervaren rotten in het vak weten beter. Morgen zijn de rode bonnekes van vandaag verandert in gele bonnekes, en is dat ene overblijvertje volstrekt waardeloos geworden. Maar dat van dat gratis binnen mogen, dat klopt. Dat feit alleen al blijkt als een geweldige magneet op het beroep te werken. Honderden Vlaamse jongens en meisjes in de tienerleeftijd vinden zulks de waardevolste incentive die ze zich kunnen voorstellen. En ze schrijven zich in in de academie.
Verder blijkt mijn romantisch beeld van de sector volstrekt niet met de werkelijkheid overeen te komen.
Bijvoorbeeld het zoeken naar parkeergelegenheid. Menig aanstormend fototalent heeft het uiteindelijk in de ratrace niet gehaald omdat ie slecht was in parkeren. Vandaar trouwens dat je zo weinig vrouwelijke popfotografen ziet. Persoonlijk, ik noem geen namen, ken ik een popfotograaf die telkens één avond te laat in de zaal arriveerde, doordat ie zijn wagen nooit in de onmiddellijke omgeving van de AB of Vorst Nationaal kwijt kon. Hij draaide een hele dag rondjes, en maakte dan maar foto’s van het concert dat ’s anderendaags geprogrammeerd stond. Hij heeft inmiddels wel de allermooiste collectie beelden van Koen Crucke & Willy Claes, van Frans Bauer en van Dana Winner. Dat dan weer wel.
The best seats in the house, dat klopt evenmin. Een tijdlang verkeerde ik in de veronderstelling dat de frontstage de allerbeste plek was om van een concert te genieten. Veel plaats, dichtbij het podium en geen zatte Hollanders in je nek. Plus het niet te onderschatten gevoel dat je één bent met de optredende artiest. Jawel, de frontstage was de toegangspoort tot de hemel, en anderhalve meter voor me stond god achter de microfoon. Ook wat dat betreft ben ik inmiddels een stuk wijzer. De frontstage is niet meer wat het geweest is, het walhalla van de happy few is verworden tot een overbevolkt stuk braakland, dat gedeeld dient te worden met vage types die iets vaags met een vage platenfirma te maken hebben. Men herkent ze aan de drie geplastificeerde vip-pasjes rond de nek en de ietwat wazige blik richting podium. Het is de blik van iemand die plots tot het besef komt dat de groep op het podium heel misschien niet de groep is waarvan hij dacht dat hij ze moest vertegenwoordigen. Met platenfirmajongens- en meisjes weet je maar nooit. Vooral niet met platenfirma-meisjes. Ik heb er eentje gekend die, gezellig in de frontstage van de Brielpoort in Deinze, luid in mijn oor verkondigde “dat ze dat helemaal niet wist”. Dat ze wàt niet wist? “Awel, dat ‘Rocking In The Free World’ van The Scabs was”. Van The Scabs? Nee, dat is van Neil Young en The Scabs zijn dat hier aan het coveren. “Wie is dat Neil Young?”
Ik zweer u dat het waar is. Had drie platenfirma-pasjes rond het bevallige nekske. Dit geheel ter zijde, maar de platenindustrie is de enige economische industrietak waarin het als een voordeel wordt beschouwd indien je volstrekt niks weet van de sector waarin je werkzaam bent.
Kent u overigens die mop van de slang en het konijntje ’s nachts in het donkere bos?
’s Nachts, midden in het donkere bos, botsten twee bosbewoners tegen mekaar aan. “Oei, wat is dat hier! Wacht, we gaan voelen en dan gaan we raden wie de ander is, ok?”
“Ok. Kom, ik eerst”, zegt de slang. “Ik voel, euh, een warm en zacht lichaam, ik denk dat je een aardig karakter hebt. En ooh, van die hele grote oren! Jij moet vast en zeker goed kunnen luisteren. En je bent zo gezellig. Jij bent vast en zeker een konijn!”
“Goed zo,” zegt het konijn. “Nu is het mijn beurt. Wacht, ik voel, ik voel een glad en glibberig mager lijfje. En je bent zo koud! En je hebt helemaal geen oren! Jij bent vast en zeker de A&R-man van een platenfirma!”
Enfin, dus over die frontstage, waar popfotografen hun ding horen te doen. Niet meteen de meest gezellig plek, geloof me vrij. Bovendien bleek het een waangedachte te zijn dat popfotografen daar het hele concert mochten staan. Neen, popfotografen mogen daar zegge en schrijve 3 nummers lang staan. En soms niet eens drie nummers na mekaar. Dan komt zo’n promojuffrouw, die in mijn tijd allemaal stuk voor stuk Greet heetten, wat makkelijk was, want d’r waren werkelijk geen persoonsgebonden eigenschappen waardoor ik ze uit elkaar had kunnen houden, Greet dus, die komt je dan in de greenroom halen als het zover is. En dan mag de popfotograaf snelsnel enkele plaatjes schieten van de artiest. En daarna oprotten. Waarbij dient opgemerkt te worden dat er blijkbaar ooit, in een niet na te trekken verleden, een vuile vete moet zijn ontstaan tussen lichttechniekers en popfotografen. Wellicht een vrouwenaffaire, denk ik dan. Hoe dan ook, het resultaat van die ruzie ebt nu nog door in de dagelijkse realiteit: tijdens de drie te fotograferen nummers is er namelijk één constante, en dat geldt voor ieder concert in iedere zaal: er staat namelijk amper licht op de artiest. En als het er wel opstaat, dan komt het langs achteren. En visuele hel voor iedereen die vertrouwd is met de finesses van de fotografie, ik kan het u verzekeren.
Zelf sta in liever in de zaal. Zo herinner ik me het luidste concert dat ik ooit mocht meemaken, Motörhead in de Vooruit, halfweg jaren negentig. Een concert zo luid dat de tien kilo zware fototas van de fotograaf naast me plots, in gang gezet door de subsone trillingen van de PA, tegen mijn been begon op te rijden. Waarlijk een natuurkundig verschijnsel dat me nog steeds beroert. De fotograaf in kwestie heeft zich het hele concert lang schrap gezet tegen de welhaast zichtbare energiestromen die vanaf het podium op ons af kwamen. We stonden daar alsof we op de uitkijktoren van een Duitse onderzeeër stonden, fier tegen de stormwind in. Terwijl dus die fototas mijn been aan het berijden was. Naar verluidt hebben de trillingen van dat concert inmiddels de buitenste regionen van ons zonnestelsel bereikt en worden ze over enkele duizenden jaren opgepikt door een intelligente buitenaardse beschaving. Voorwaar de beste garantie dat roofzuchtige aliens onze planeet wel nooit zullen komen bezoeken. En dat allemaal dankzij de popmuziek.
Verder valt het sex-appeal van de popfotograaf ook enigszins tegen. Ik wil hierover niet in detail treden, maar sta me toe het volgende te zeggen: volwassen mannen met een groot instrument die midden in de nacht op een wei staan te fotograferen, die vallen sedert de affaire Dutroux niet langer geweldig in de smaak bij het vrouwvolk. Bovendien sturen ze na het concert hun vunzige plaatjes ook nog meteen door vanop hun laptop naar één of ander duistere server, en ze doen dat niet zelden vanuit hun auto. En ze nemen daarbij termen in de mond zoals ‘het zwart een beetje optrekken’, ‘de randjes bijwerken’ en ‘sterk genoeg afdrukken’. De dames knakken daar vreselijk op af, kan ik wel zeggen.
En tenslotte het persoonlijk contact dat je als popfotograaf met Anton Corbijn zou verwachten. Valt tegen. Anton Corbijn doet namelijk geen concerten, of tenminste toch al lang niet meer. Bovendien is het een Hollander. Dus daarvoor moet je ook al geen popfotograaf worden.
Maar ergens diep vanbinnen sluimert, ondanks al de hogervernoemde pijnpunten, toch nog steeds het vage verlangen om ooit popfotograaf te worden. Al was het maar om er, zoals we allemaal weten, vreselijk rijk mee te worden.
Dankuwel.
Stijn Meuris
Curieus heeft zichzelf hoedanook weer eens overtroffen.
Hoe fijn kan het zijn?!
HASSELT
vrijdag 6 mei
om 20 uur
Muziekodroom
inschrijven voor 4 mei
informatie@curieus.be
www.curieus.be
Recentie Volkskrant:
Alex Vanhee in café van Vooruit en voormalige snoepwinkel naast Vooruit
ALEX VANHEE FASCINEERT MET VISUELE TRIP
Fotografische beelden maken doorgaans geen geluid. De concertopnames gemaakt door de naar Gent uitgeweken West-Vlaamse fotograaf Alex Vanhee proberen het tegendeel te bewijzen. Als toeschouwer voel je de vibraties van de vastgelegde momenten aan den lijve. Als een losgebroken muziekjunk fotografeert Vanhee al twintig jaar de rock-, pop- en dancescene voor en achter de grootste podia van België.
Alex Vanhee is steeds onderweg van concert naar concert. Zijn werk straalt dan ook een vogelvrij on the road-gevoel uit. Intiem, persoonlijk en vlak op de huid. Op een verbluffende manier slaagt hij er in de rauwe energie en authenticiteit van de optredens te vatten. Opgemerkt door de Belgische zusterkrant van de Volkskrant, De Morgen, bereiken zijn snapshots sinds het begin van de jaren ’90 de Vlaamse huiskamers. Langzaam verwierf hij bekendheid en begon ook in het buitenland te publiceren. Vanhee groeide uit tot een hoeksteen in de dagelijkse berichtgeving van de internationale muziekscene in België. Naar aanleiding van zijn 20-jarige carrière wijdt de Belgische sociaal-culturele vereniging Curieus nu in Gent een unieke tentoonstelling aan zijn werk. Er zijn zowel de hard afgedrukte zwart-wit foto’s uit zijn beginperiode als de latere beelden in ‘full colour’. Vanhee weet de poëtische rijkdom van een Leonard Cohen visueel te vertalen. Maar ook het overweldigende geluid met verwoede drums en gitaarriffs van een Keith Richards of PJ Harvey weet hij in beeld te vangen. Steeds weer word je als toeschouwer verrast door het brede spectrum aan emoties dat Vanhee weet te vatten. Het menselijke aspect, de tics en typische houdingen van de muzikanten primeren. Als toeschouwer is het verleidelijk om de fotografische oppervlakte nauwkeurig te scannen. Alsof je - als je maar goed genoeg kijkt - iets van de binnenwereld van de muzikanten zou kunnen ontwaren. Zo is het bijna onmogelijk om naar de ontwapenende blik van Brian Ferry te kijken zonder een onderhuidse bezorgdheid gewaar te worden. Over Vanhee’s schouder volgen we in de expositie ook de Britse indierockband Editors tijdens een tournee in de Oostblok. We zijn getuige van het leven op en achter het podium. We voelen de sensatie die de bandleden doormaken, de vermoeidheid van het vele reizen, de spanning voor een optreden, de uitputting erna. De beelden geven een intrigerend en nooit eerder gezien inzicht. Vanhee’s beelden koesteren de muziekgeschiedenis. De verhalen blijven bestaan. Het verleden kan doorleven.
‘Faces’ tot 1 mei in café van Vooruit en voormalige snoepwinkel naast Vooruit, Sint Pietersnieuwstraat 21, Gent. Open ma-zo van 14-22u, za 14-24u. Later ook nog in Hasselt, Leuven en Antwerpen.
Wat kan ik hier nog aan toevoegen?
Mooie, krachtige, contrastrijke zwart-wit portretten, wederom een super-speech van Stijn Meuris, keigoeie muziek, super locatie en goed gezelschap. Het was absoluut de moeite.
Het enige min-punt was misschien het publiek zelf, dat het blijkbaar toch niet nodig vond om tijdens de speech van Stijn even te stoppen met praten om te luisteren. Kwebbenkontjes, dat waren het.
Hier kunnen jullie nog even de gewéldige speech van Stijn Meuris nalezen.
De popfotograaf.
Inclusief De Mop Over De Slang En Het Konijn.
Het is de laatste tijd een beetje weggeëbd, maar tot voor kort had ik sterk het gevoel dat ik popfotograaf wou worden. Het leek me de gedroomde job. Overal gratis en voor niks binnen, the best seats in the house, en geen gezever met parking zoeken. Af en toe kan je zelfs iets zeggen tegen Anton Corbijn, en wie weet zou die dan af en toe zelfs iets terug zeggen. En de wijven zouden ook plat gaan, want in tegenstelling tot in het gewone banale leven geldt in de popfotografie wel degelijk het adaggio: size does matter! Vandaar dat een beetje popfotograaf minstens met een 200 millimeterlens rondloopt. Zeker weten, popfotograaf zou het worden. Waar kon ik me melden?
Tegenwoordig is die drang een beetje vervlogen. Ik heb ze namelijk bezig gezien: het is een hondenstiel, meneer. Ik ben dan maar op het podium gekropen, en het moet gezegd; vandaaruit is het uitzicht een stuk beter.
Van alle voordelen die ik het beroep vroeger toedichte, bleek eigenlijk enkel het eerste een vorm van waarheid te bevatten. Ze mogen inderdaad overal gratis en voor niks binnen. Soms, heel soms, als het geen concert van Schueremans betreft, krijgen ze zelfs drie drankbonnekes. Heel soms komen ze ’s nachts thuis en vinden ze nog één van die drie drankbonnekes in één van de vele zijzakjes van hun fototassen. Ah fijn, kan ik morgen opnieuw gebruiken, denken ze dan. Dat zijn de jonge enthousiaste beginners, die dat denken. De wat oudere, meer ervaren rotten in het vak weten beter. Morgen zijn de rode bonnekes van vandaag verandert in gele bonnekes, en is dat ene overblijvertje volstrekt waardeloos geworden. Maar dat van dat gratis binnen mogen, dat klopt. Dat feit alleen al blijkt als een geweldige magneet op het beroep te werken. Honderden Vlaamse jongens en meisjes in de tienerleeftijd vinden zulks de waardevolste incentive die ze zich kunnen voorstellen. En ze schrijven zich in in de academie.
Verder blijkt mijn romantisch beeld van de sector volstrekt niet met de werkelijkheid overeen te komen.
Bijvoorbeeld het zoeken naar parkeergelegenheid. Menig aanstormend fototalent heeft het uiteindelijk in de ratrace niet gehaald omdat ie slecht was in parkeren. Vandaar trouwens dat je zo weinig vrouwelijke popfotografen ziet. Persoonlijk, ik noem geen namen, ken ik een popfotograaf die telkens één avond te laat in de zaal arriveerde, doordat ie zijn wagen nooit in de onmiddellijke omgeving van de AB of Vorst Nationaal kwijt kon. Hij draaide een hele dag rondjes, en maakte dan maar foto’s van het concert dat ’s anderendaags geprogrammeerd stond. Hij heeft inmiddels wel de allermooiste collectie beelden van Koen Crucke & Willy Claes, van Frans Bauer en van Dana Winner. Dat dan weer wel.
The best seats in the house, dat klopt evenmin. Een tijdlang verkeerde ik in de veronderstelling dat de frontstage de allerbeste plek was om van een concert te genieten. Veel plaats, dichtbij het podium en geen zatte Hollanders in je nek. Plus het niet te onderschatten gevoel dat je één bent met de optredende artiest. Jawel, de frontstage was de toegangspoort tot de hemel, en anderhalve meter voor me stond god achter de microfoon. Ook wat dat betreft ben ik inmiddels een stuk wijzer. De frontstage is niet meer wat het geweest is, het walhalla van de happy few is verworden tot een overbevolkt stuk braakland, dat gedeeld dient te worden met vage types die iets vaags met een vage platenfirma te maken hebben. Men herkent ze aan de drie geplastificeerde vip-pasjes rond de nek en de ietwat wazige blik richting podium. Het is de blik van iemand die plots tot het besef komt dat de groep op het podium heel misschien niet de groep is waarvan hij dacht dat hij ze moest vertegenwoordigen. Met platenfirmajongens- en meisjes weet je maar nooit. Vooral niet met platenfirma-meisjes. Ik heb er eentje gekend die, gezellig in de frontstage van de Brielpoort in Deinze, luid in mijn oor verkondigde “dat ze dat helemaal niet wist”. Dat ze wàt niet wist? “Awel, dat ‘Rocking In The Free World’ van The Scabs was”. Van The Scabs? Nee, dat is van Neil Young en The Scabs zijn dat hier aan het coveren. “Wie is dat Neil Young?”
Ik zweer u dat het waar is. Had drie platenfirma-pasjes rond het bevallige nekske. Dit geheel ter zijde, maar de platenindustrie is de enige economische industrietak waarin het als een voordeel wordt beschouwd indien je volstrekt niks weet van de sector waarin je werkzaam bent.
Kent u overigens die mop van de slang en het konijntje ’s nachts in het donkere bos?
’s Nachts, midden in het donkere bos, botsten twee bosbewoners tegen mekaar aan. “Oei, wat is dat hier! Wacht, we gaan voelen en dan gaan we raden wie de ander is, ok?”
“Ok. Kom, ik eerst”, zegt de slang. “Ik voel, euh, een warm en zacht lichaam, ik denk dat je een aardig karakter hebt. En ooh, van die hele grote oren! Jij moet vast en zeker goed kunnen luisteren. En je bent zo gezellig. Jij bent vast en zeker een konijn!”
“Goed zo,” zegt het konijn. “Nu is het mijn beurt. Wacht, ik voel, ik voel een glad en glibberig mager lijfje. En je bent zo koud! En je hebt helemaal geen oren! Jij bent vast en zeker de A&R-man van een platenfirma!”
Enfin, dus over die frontstage, waar popfotografen hun ding horen te doen. Niet meteen de meest gezellig plek, geloof me vrij. Bovendien bleek het een waangedachte te zijn dat popfotografen daar het hele concert mochten staan. Neen, popfotografen mogen daar zegge en schrijve 3 nummers lang staan. En soms niet eens drie nummers na mekaar. Dan komt zo’n promojuffrouw, die in mijn tijd allemaal stuk voor stuk Greet heetten, wat makkelijk was, want d’r waren werkelijk geen persoonsgebonden eigenschappen waardoor ik ze uit elkaar had kunnen houden, Greet dus, die komt je dan in de greenroom halen als het zover is. En dan mag de popfotograaf snelsnel enkele plaatjes schieten van de artiest. En daarna oprotten. Waarbij dient opgemerkt te worden dat er blijkbaar ooit, in een niet na te trekken verleden, een vuile vete moet zijn ontstaan tussen lichttechniekers en popfotografen. Wellicht een vrouwenaffaire, denk ik dan. Hoe dan ook, het resultaat van die ruzie ebt nu nog door in de dagelijkse realiteit: tijdens de drie te fotograferen nummers is er namelijk één constante, en dat geldt voor ieder concert in iedere zaal: er staat namelijk amper licht op de artiest. En als het er wel opstaat, dan komt het langs achteren. En visuele hel voor iedereen die vertrouwd is met de finesses van de fotografie, ik kan het u verzekeren.
Zelf sta in liever in de zaal. Zo herinner ik me het luidste concert dat ik ooit mocht meemaken, Motörhead in de Vooruit, halfweg jaren negentig. Een concert zo luid dat de tien kilo zware fototas van de fotograaf naast me plots, in gang gezet door de subsone trillingen van de PA, tegen mijn been begon op te rijden. Waarlijk een natuurkundig verschijnsel dat me nog steeds beroert. De fotograaf in kwestie heeft zich het hele concert lang schrap gezet tegen de welhaast zichtbare energiestromen die vanaf het podium op ons af kwamen. We stonden daar alsof we op de uitkijktoren van een Duitse onderzeeër stonden, fier tegen de stormwind in. Terwijl dus die fototas mijn been aan het berijden was. Naar verluidt hebben de trillingen van dat concert inmiddels de buitenste regionen van ons zonnestelsel bereikt en worden ze over enkele duizenden jaren opgepikt door een intelligente buitenaardse beschaving. Voorwaar de beste garantie dat roofzuchtige aliens onze planeet wel nooit zullen komen bezoeken. En dat allemaal dankzij de popmuziek.
Verder valt het sex-appeal van de popfotograaf ook enigszins tegen. Ik wil hierover niet in detail treden, maar sta me toe het volgende te zeggen: volwassen mannen met een groot instrument die midden in de nacht op een wei staan te fotograferen, die vallen sedert de affaire Dutroux niet langer geweldig in de smaak bij het vrouwvolk. Bovendien sturen ze na het concert hun vunzige plaatjes ook nog meteen door vanop hun laptop naar één of ander duistere server, en ze doen dat niet zelden vanuit hun auto. En ze nemen daarbij termen in de mond zoals ‘het zwart een beetje optrekken’, ‘de randjes bijwerken’ en ‘sterk genoeg afdrukken’. De dames knakken daar vreselijk op af, kan ik wel zeggen.
En tenslotte het persoonlijk contact dat je als popfotograaf met Anton Corbijn zou verwachten. Valt tegen. Anton Corbijn doet namelijk geen concerten, of tenminste toch al lang niet meer. Bovendien is het een Hollander. Dus daarvoor moet je ook al geen popfotograaf worden.
Maar ergens diep vanbinnen sluimert, ondanks al de hogervernoemde pijnpunten, toch nog steeds het vage verlangen om ooit popfotograaf te worden. Al was het maar om er, zoals we allemaal weten, vreselijk rijk mee te worden.
Dankuwel.
Stijn Meuris
Curieus heeft zichzelf hoedanook weer eens overtroffen.
Hoe fijn kan het zijn?!
Abonneren op:
Posts (Atom)