Zephir en Eric Raeves

Vandaag hadden we nog eens een les muzische vorming. Ze zijn al erg schaars dus die momenten moeten we met beide handen grijpen.

Verschillende kunstenaars/muzische mensen kwamen hun zegje doen en wij mochten luisteren en er uithalen wat voor ons belangrijk was.
Het was erg interessant hun visie te horen. Het waren stuk voor stuk mensen gedreven door hun passie.

Wat ik geleerd heb uit deze sessie is dat je nooit mag opgeven als je denkt dat je vastzit. Je kan het beter langs andere invalshoeken bekijken, met andere mensen, opnieuw proberen, eens een nachtje over slapen.. maar nooit opgeven.
Think out of the box primeert.
Laat je leiden door je zintuigen, neem ten volle overal geuren, kleuren, geluiden, details in je op, misschien kan je wel iets verwerken in een nieuwe creatie.

We kregen een erg moeilijke opdracht van Eric Raeves (danser, choreograaf, fotograaf..). Moeilijk, voor mij toch.
(Meer info over Eric Raeves: http://www.talkinghead.be/?tag=eric-raeves )

Fotografeer 5 dingen (meerdere foto's) en kies dan de beste foto van elk. Doe dit in een groepje van 4 mensen en vergelijk jullie beste foto's. Zoek dan hoe je dit zou presenteren op een tentoonstelling, maar gebruik iets dat in het oog springt om de overeenkomst aan te geven. Dat kon vanalles zijn. Ruim denken dus.
Dat fotograferen was peanuts, maar daar dan nog iets mee doen in samenwerking met een aantal andere personen. Ik had geen idee dat het zo moeilijk kon zijn.
We hadden ook niet ver genoeg gedacht, niet genoeg 'losgelaten'. We beten ons vast in wat er op de foto's stond en probeerden dan onze lichamen en de omgeving in te schakelen. Zo voor de hand liggend gezocht. Terwijl als je verder zou kijken je zoveel mogelijkeden ziet. Het ging namelijk niet expliciet om 'ons'.
Ruimer denken Uschi, ruimer.

Als je dan naar huis rijdt zit je boordevol ideeën en plannen. Tot je dan thuis de deur opendoet en de realiteit je inhaalt, want met twee kleine kinderen en een zoontje met speciale zorgen is er natuurlijk meer te doen dan muzisch bezig te zijn.

Hoedanook kon ik 's avonds toch nog een beetje muzisch mijmeren en dromen van wat ik allemaal zou kunnen doen als ik een beetje meer tijd en vrijheid kreeg.

Dat belet me niet om mijn foto's te laten zien getrokken in het atelier van Zephir, een heel dankbare site waar ik dagen zou kunnen rondzwerven alleen maar om foto's te trekken. http://www.zephyr-wellen.be/

Schrijven: het wonder van de fantasie

Kleuters worden verwend met de prachtigste prentenboeken, maar wanneer ze eindelijk kunnen lezen worden de boeken vaak een stuk minder speels.
In deze cursus zoeken we creatieve oplossingen om die speelsheid vast te houden. We proberen te ontdekken hoe we woord en beeld in evenwicht krijgen en waarmee beginnende lezertjes het best te verleiden zijn. Dan kruipen we zelf in de huid van een kind, en fantaseren er duchtig op los.
Met de praktische tips die jullie worden aangereikt, moet het zeker lukken een verhaal uit je pen te schudden dat kinderen tussen 6 en 8 jaar écht kan boeien.

De Bron
Koetsweg 122
3010 Kessel-Lo

Begeleiding
Sandrine Lambert is auteur en illustrator van kinderboeken. Vorig jaar verscheen haar eerste roman voor volwassenen: Wildgroen (uitgeverij Lemmens).

Wat een fantastische workshop. Drie vrijdag namiddagen mag ik genieten van het wonder van de fantasie.

Wat boeit ze, onze 6 tot 9-jarigen, waarom boeit het ze en hoe kunnen we het brengen. Wat mogen we niet vergeten? Wat kan ertoe bijdragen, dat een boek zo gemaakt wordt, dat ze het in een ruk willen uitlezen.

Alledaagse teksten worden hervormd tot literaire pareltjes. We mogen teksten omvormen naar eenlettergrepige teksten en eigen teksten schrijven rond een gegeven thema. Lekker naar buiten in de zon en dromen en schrijven maar.

De mensen die ik ontmoet heb zijn erg interessant, begaafd en ontzettend fantasierijk.

Genieten is het woord...

Mensen die meer info willen over Sandrine Lambert, haar werk en workshops kunnen hier een kijkje nemen:

http://users.telenet.be/sandrine.lambert/

Lekker knutselen in de klas

Vandaag mochten de kinderen een mooie grote lenteboom schilderen.

Eerst een boom met takken en wortels tekenen met vetkrijt, vervolgens overschilderen met ecoline (grond, lucht) en als laatste de blaadjes maken door allemaal stipjes plakaatverf te zetten met hun vingertjes.

Hoe meer kleuren hoe liever.

Wat hebben ze flink gewerkt, mijn kleine rakkers.

En trots dat ze waren op hun mooie bomen. En ik was ook wel trots op hen.

Ik zou wel foto's willen plaatsen, maar ik ben te moe. Dit zal voor een keer ook wel volstaan.

Het is eigenlijk wel raar.. we moeten elke les iets muzisch brengen, en werken aan de ontwikkeling van de muzische mens in ons. Het is niet moeilijk om elke les iets muzisch te brengen. Vaak doe ik het met taal, ik zal altijd wel een verhaal of gedicht integreren in mijn les, meestal als intro. Om te eindigen doe ik altijd wel een knutselopdrachtje.

Andrej Pejic by Anthony Maule | Gold Digger

Andrej Pejic by Anthony Maule | Gold Digger

Schrijfdag 14 mei 2011 Cultuurcentrum Hasselt

Eindelijk ingeschreven in enkele workshops op de schrijfdag van 14/05/2011. We zullen nog zien welke het exact gaan worden.
En wie anders dan mijn lieve vriendin Birgit Stulens (tante Bibi) mocht de affiche van de schrijfdag ontwerpen?

Ook heb ik me in Leuven via Wisper ingeschreven in een workshop wat betreft het schrijven van kinderboeken, namelijk "schrijven - het wonder van de fantasie". Het lijkt misschien gemakkelijk, maar dat is het bijlange niet.

David en ik kunnen proberen onze krachten te bundelen en misschien komt er wel iets uit de bus? Wie weet. Als de 'iever' er is.
Het literaire, het fantastische, het kinderlijke, het illustratieve... bundelen die handel.
Nu nog ergens een hoopje 'tijd' kopen.

© Linkerpoot illustraties

Literair museum: Leo Timmers

Hij is dan wel geen Vreemde Vogel, maar zijn tekeningen mogen er wel zijn ! En bovendien gebeurt het niet elke dag dat een tekenaar als Leo Timmers te gast is in het Literair Museum in Hasselt.

Van 13 maart tot 15 oktober 2011 kan je daar terecht voor een prachtige tentoonstelling van originele illustraties uit de kinderboeken die Leo zelf bedenkt, schrijft en tekent. Het zijn stuk voor stuk sterke verhalen, niet zozeer door de taal of de plot, maar wel door de pakkende, krachtige beelden met heldere lijnen en kleuren. Naast originele illustraties toont de tentoonstelling ook vele voorbereidende schetsen en proefboekjes die Leo maakt als hij aan een nieuw boek werkt. En omdat dieren en vervoermiddelen zijn constante aanwezigen in zijn werk, vormen ze ook de rode draad doorheen deze tentoonstelling.

Ik kende Leo Timmers niet zo goed, maar het bezoek aan deze tentoonstelling heeft mijn ogen geopend. Heel mooie illustraties. Prachtige kinderboeken. Het was interessant dat David en ik iemand tegen kwamen die we beiden van vroeger kenden en die samen met Leo Timmers een boek uitgegeven had. Hij deed de tekst en Leo Timmers de illustraties. David denkt al langer aan de boekenwereld instappen. De wereld is klein en onmetelijk interessant.

In de ban van Carll Cneut (Bibliotheek Genk)

Onlangs vroeg een vriendin van mij of ik ook naar de tentoonstelling van Carll Cneut ging, in Genk. Ik zei "Carl wie?". Ze legde me uit dat Carll Cneut een illustrator van kinderboeken is en ik vond dat reden genoeg om eens een kijkje te gaan nemen.
Er hingen alleen illustraties van varkens. Niet echt denderend veel. Mooi, maar gewoon een teveel aan varkens. De illustraties leken heel erg op elkaar.

Enkele dagen voordien had ik een boekje in de bibliotheek van Hasselt gehaald. Naar aanleiding van het thema 'geheim' van de jeugdboekenweek had ik gekozen voor 'het geheim van de keel van de nachtegaal' van Peter Verhelst. Na lang surfen en zoeken achter bekroonde boeken kwam ik dit pareltje tegen.

's Avonds, na de tentoonstelling van Carll Cneut, begon ik in mijn geheim boekje te lezen. En weet je wat ik toen zag? "MET PRENTEN VAN CARLL CNEUT". Alsjemenou. En het zijn heel mooie prenten. Er is zelfs een prachtige website van: http://www.carllcneut.es/.
Dit boekje heeft niet voor niets tal van prijzen gekregen:

Onze landgenoten Carll Cneut en Peter Verhelst hebben de Woutertje Pieterse Prijs 2009 gekregen voor 'Het geheim van de keel van de nachtegaal'. Aan de Nederlandse prijs is een oorkonde en een bedrag van 15.000 euro verbonden.
"Dit schitterende prentenboek kan door werkelijk iedereen worden gelezen", luidt het oordeel van de jury. "Het overschrijdt niet alleen de leeftijdsgrenzen, maar ook de grenzen tussen beeld, tekst en vormgeving."

"Aan de basis stond het sprookje van Andersen over de Chinese nachtegaal, die eerst wordt vereerd en dan wordt veronachtzaamd. Verhelst en Cneut hebben een compleet nieuw kunstwerk geschapen."

De prijs voor kinder- en jeugdboeken werd voor de tweeëntwintigste keer uitgereikt.

Zo zie je maar, niet te snel stoppen met kijken en onderzoeken.

Meer info over Carll Cneut uiteraard op :
www.carllcneut.com

Handpoking = ook kunst.

David heeft zich onlangs een tattoo laten zetten door de enige echte Elke Onzea en dat helemaal 'hand-poked', namelijk nog op traditionele wijze.

Definitie: "A tattoo is a marking made by inserting indelible ink into the dermis layer of the skin to change the pigment for decorative or other reasons."

Als thema heeft hij Alice in Wonderland gebruikt. Een ode aan de fantasie...

pianist (5years old girl)：Bach Gigue

Expo: GAL - een halve eeuw op het scherp van de snee

Genk C-Mine
C-Mine 10
3600 GENK
Beelden zeggen vaak meer dan woorden.Een mooi voorbeeld daarvan is ongetwijfeld cartoonist GAL. Hij heeft immers de afgelopen halve eeuw op kritische maar ook erg creatieve wijze gekleurd met zijn vaak vlijmscherpe cartoons in Knack. Nu Gerard Alsteens zeventig werd, vond curieus het hoog tijd om hem een overzichtstentoonstelling te gunnen.Met meer dan honderden originele tekeningen krijgt u een overzicht van 50 jaar politieke geschiedenis van België en de wereld. Bij 50 van zijn werken geven evenveel journalisten, politici, schrijvers en kunstenaars commentaar.

Gal selecteerde zelf zijn werken. Curieus kaderde ze in hun historisch perspectief.De tentoonstelling ging onder heel wat media-aandacht enkele weken geleden van start in het Vlaams Parlement en reist nu heel Vlaanderen rond.
In Limburg is deze te bezichtigen van 5 maart tot 27 maart 2011 in GENK C-MINE

Een geweldige tentoonstelling. Politiek, keihard en toch zo mooi. Een onverbloemde overzichtstentoonstelling van de jaren 50 tot nu. Met illustraties, teksten en videobeelden verkondigde Gerard Alsteens zijn mening. En zijn mening mag er wezen!

We hebben er dik van genoten. Dankjewel Gal.

Als toetje nog even de speech van Stijn Meuris:

GAL - GERARD ALSTEENS

Tegenwoordig kan ik er al wat beter tegen, maar vroeger kreeg ik altijd schrik als ik een tekening van GAL zag opduiken. Ik las dan de Knack - eerst de Joepie, 's middags Het Belangske, 's namiddags den HUMO en later op de avond de Knack, ja, zo'n jongen was ik -, en dan bladerde ik met de grootst mogelijke voorzichtigheid iedere pagina om - in de hoop dat zo'n tekening van GAL mij niet plotseling brutaal in het gezicht aanstaarde. Het kon gebeuren dat ik, indien dat onverhoeds toch het geval was, snel een bladzijde terug bladerde - om daar dan nog maar eens een droevig stuk over de Belgische politiek te herlezen - toen al -, om toch maar niet geconfronteerd te worden met de gruwelijke cartoon die vanachter de volgende pagina grijnzend in een hinderlaag lag te wachten.

Ja, ik was een angstige tiener. Maar ik was niet de enige: bij mij in de klas zaten jongens en meisjes die d'r nachtmerries aan overhielden, aan die tekeningen in de Knack. Toegegeven, dat waren mietjes waarmee het ook later niet bepaald goed gekomen is, maar toch. Die dingen van GAL, die waren berucht. Thuis werd ik weliswaar erg vrij en post-modern opgevoed, met als gevolg dat het raadplegen van de Playboy, de Hustler, de Gay-Monthly en zelfs P-Magazine werd aangemoedigd, maar als het over Knack ging - en meerbepaald over de tekeningen van GAL, dan kon het gebeuren dat mijn ma me moederlijk vroeg of ik dat nu wel echt nodig was, op mijn leeftijd. Ik ben blij dat ik toen doorgezet heb. Vooral wat de P-Magazine betreft.

Maar sedert een jaar of drie, toen m'n pubertrauma's enigszins onder controle leken te zijn, begin ik de schoonheid van de lelijkheid te ontdekken. En nu weet ik het zeker: die tekeningen van GAL, dat zijn stuk voor stuk parels. Getekend met een enorme zin voor detail en invalshoek, het zijn bijna wiskundig correcte waarnemingen, niet zelden samengesteld volgens de methode van de vrije associatie. Elementen uit de actua worden uitvergroot, samengeplakt en van een andere context voorzien, net zolang tot er een groteske collage ontstaat. Er valt zelden iets te lachen, en GAL stuurt ook niet aan op de glimlach. Dat vind ik prima. Dit zijn fresco's, en geen fratsen. Fratsen zijn er al genoeg, en doorgaans kan ik er niet mee lachen, wat ontegensprekelijk toch de bedoeling zou moeten zijn. Maar gefrats leidt al snel tot gepruts, en daar word ik niet vrolijk van.

D'r schuilt ook altijd een zekere pijn in de werken van GAL. Een explosie in een hersenpan, een stuk of wat onoordeelkundig geämputeerde ledematen bij een gekende politicus, een vermoeide blik van een prominent lid van het koninklijk huis. Een vlijmscherp scheermesje midden in een gezicht. Het moet zijn dat Gerard Alsteens ofwel een sado-masochist is, dan wel op z'n minst een man met een onverwerkte fetisj wat verwondingen betreft, zowel fysieke als geestelijke. En opnieuw vind ik dat prima. Nogmaals, ik ben zowel de Joepie als Het Belangske gewoon, dus qua verwondingen kan mij niks meer verbazen.

Mensen die het kunnen weten, beweren echter dat Gerard Alsteens in weze een hoogst beminnelijke verschijning is, iemand die zich elegant en elokwent door het leven begeeft en links en rechts al eens een deur voor iemand openhoudt. Een echte gentleman. Ik zeg dan: met zo'n mannen moet je oppassen. De meest succesvolle seriemoordenaars houden al wel eens een deur open, om dan meteen daarna hun slachtoffer langs achteren te besluipen. Enfin, ik wil daar niet te diep op ingaan, maar de kans bestaat dat Gerard Alsteens blij mag zijn dat hij een creatief alter-ego heeft aangeboord dat hem in staat stelt dergelijke onderhuidse fantasieën te ventileren in wonderlijke spotprenten. Iets zegt me ook dat wij blij mogen zijn dat Gerard Alsteens dat heeft gedaan: vooral omdat ons anders al die dappere, duistere en dwingende tekeningen werden onthouden.
GAL is wat mij betreft een Galliër. En ik vind hem de dapperste aller Galliërs...

Stijn Meuris